Враќање кон корените: Петар и Ленче Петрови по девет години повторно во прегрaтката на Битола - како иселениците го гледаат родниот град

Шолја топло кафе на истото место каде што пред повеќе од четири децении започна нивната љубовна приказна, носталгичен мирис на домашно приготвена храна и есенски бои кои ги разбудија спомените од детството. По цели девет години отсуство, брачниот пар Петар и Ленче Петрови повторно зачекорија по битолските улици, носејќи со себе четири децении живот во далечната Канада, но и срца кои никогаш не заминале од родниот крај.

За Петар и Ленче, ова патување не беше само обична посета – тоа беше враќање кон сопствената душа. Нивната прва и најнезаборавна постојка беше познатиот ресторан во Кисела Вода, култното место каде што за првпат им се вкрстиле погледите пред повеќе од четириесет години.

„Кога седнавме на истото место за да испиеме кафе, како да се врати сè назад. Времето кога бевме млади, првите погледи, возбудата... Кисела Вода за нас го има истиот оној магичен дух што го имаше и тогаш“, со насмевка и емоција во гласот раскажува Ленче.

Градот на конзулите дише со нов сјај

Иако веќе четири децении живеат во Канада, врската со Битола за нив никогаш не прекинала. Но, по пауза од девет години, средбата со градот им донесе пријатно изненадување.

„Битола денес е исклучително убава, жива и средена. Но, она што најмногу не допре е топлината на луѓето. Битолчани се сè уште насмеани, расположени и исклучително гостопримливи“, истакнуваат сопружниците Петрови.

Покрај средбите со блиските и прошетките низ Широк Сокак, посетата на Јени Маале каде живееле пред исселувањето во Канада, посебно ја истакнуваат и македонската трпеза. Како што велат, вкусот и мирисот на домашната храна тука се незаменливи – тие веднаш ги враќаат во деновите на безгрижното детство, кога мајкините и бабините јадења го исполнуваа домот со топлина.

Есенска бајка во Крстоар

Патувањето низ спомените за Ленче имаше уште една посебна, емотивна димензија. Таа го посети своето родно село Крстоар, токму во периодот кога есента ги слика сите свои најраскошни нијанси.

„Крстоар во есен е вистинска магија. Кога одев низ селските патеки, ги видов точно истите бои што ги паметам од детството – златните и црвените лисја, свежиот планински воздух и мирисот на есента. Тоа е слика која подлабоко од сè е врежана во моето сеќавање и која никогаш не избледе во Канада“, вели Ленче.

Приказната на Петар и Ленче Петрови е уште еден доказ дека без разлика колку далеку ќе ве однесе патот и колку децении ќе поминат, корените секогаш влечат кон дома. А Битола, со сета своја убавина, повторно ги прегрнува своите луѓе онака како што само таа знае – со топло кафе, насмевки и спомени кои траат вечно.

Фотографии: Приватна архива Петрови