Фелинотерапијата во светот ги подели експертите: Дали мачките треба да бидат постојани станари во домовите за стари лица?

Чувството на умор, осаменост и изолација кај постарите лица сместени во домовите за стари лица сега во светот се лекува со нешто што науката го нарекува фелинотерапија — присуство и дружба со мачки.

Истражувањата од областа на пет-терапијата со години потврдуваат дека присуството на домашни миленици има речиси лековито дејство врз постарата популација. Галењето животно го поттикнува лачењето на хормоните на среќата — окситоцин, серотонин и допамин — додека нивото на кортизол (хормонот на стрес) драстично опаѓа.

Дополнително, специфичната фреквенција на мачешкото предење (помеѓу 20 и 140 херци) делува смирувачки врз нервниот систем, помага во намалувањето на високиот крвен притисок и обезбедува драгоцена емоционална поддршка за лицата кои ретко добиваат посети од своите семејства.

„Тоа не е само обично галење. За многумина станари во установите за нега, присуството на животно е единствената врска со топлината и чувството дека сè уште некому му значат“, посочуваат стручњаците за геронтологија.

Другата страна на медалот: Мачките под хроничен стрес

Сепак, експертите за однесување на животните (етолози) сè погласно предупредуваат на негативните последици од ваквите практики за самите животни. За разлика од кучињата, мачките се изразено територијални суштества кои бараат стабилност, предвидливост и сопствен мирен простор.

Престојот во голема установа со десетици различни луѓе, постојана врева, чести промени на персоналот и непознати допири за многу мачки претставува извор на хроничен стрес. Тоа често води до нивна агресија од страв или повлекување, но и сериозни здравствени компликации, како што се воспаленија на мочниот меур предизвикани од стрес (идиопатски циститис).

За да се воспостави рамнотежа меѓу човечките и животинските потреби, ветеринарната струка сè повеќе се спротивставува на идејата мачките да бидат „постојани станари“ во установите.