МЕЃУ ЕГЗИСТЕНЦИЈА И АПАТИЈА: Зошто сè повеќе вработени ја губат страста за работата?

По принудната пауза и враќањето во семејната идила, враќањето во канцелариите за многумина носи ладен туш. Дали работата воопшто треба да има подлабока смисла или стана само просто средство за плаќање на сметките?

Шест месеци невработеност по неочекуваниот технолошки вишок, за една мајка значеа целосен пресврт. Наместо бескрајна потрага по нова позиција во струката, нејзиното секојдневие станаа училишните активности, мирисот на свежо печен леб, вежбањето, читањето и семејниот мир. Животот со еден родител кој е постојано дома доби нова, поедноставна и помирна динамика. Но, неумоливата финансиска реалност и потребата за стабилност повторно тропнаа на вратата. Враќањето на пазарот на труд, меѓутоа, донесе неочекувано сознание – целосно исчезнување на професионалната страст и длабока одбојност кон она што го бара модерната кариера.

„Читањето на LinkedIn денес кај мене предизвикува физичка мачнина“, признава таа во својата искрена исповед. „Сите тие бомбастични фрази, корпоративен жаргон и поплава од бесмислена содржина генерирана од вештачка интелигенција ме тераат да се запрашам: дали овие луѓе се нормални? Дали некој таму навистина се грижи за тие нешта?“

Овој случај не е изолиран. Тој го отвора болното и сè поприсутно прашање во модерното општество: што да се прави кога работата нуди финансиска сигурност, но внатрешниот оган е целосно изгаснат? Како секојдневно да се седи на состаноци и да se глуми ентузијазам за метриката на компанијата, додека во исто време знаете дека цената на тоа седење ја плаќаат вашите деца во продолжен престој и вашиот личен мир?

Илузијата за „корисна и смислена работа“

Стручњаците и филозофите на трудот веќе подолго време го анализираат овој расчекор. Филозофот Еленор Гордон-Смит истакнува дека општеството наметнува наратив дека работата мора да биде примарен извор на смисла и личен идентитет. Паролите како „биди најдобрата верзија од себе во она што го работиш“ станаа општествена догма. Но, од друга страна, се јавува силен отпор кај оние кои одбиваат да „паднат на корпоративната пропаганда“.

Враќањето на работа по паузата често делува како враќање во дистописка реалност, каде што од вработените се бара роботска послушност и глума. Сепак, решението можеби не лежи во очајничката потрага по нова страст, туку во радикална промена на перспективата. Доколку работата ја прифатите исклучиво како инструмент – средство за заработка – без очекување дека таа емоционално ќе ве исполнува, тоа парадоксално може да ви ја врати енергијата и да ве спаси од постојани разочарувања.

Нови модели на однесување за идните генерации

Една од најголемите кочници за луѓето во ваква ситуација е стравот каков пример им даваат на сопствените деца. Сметаме дека децата ги учиме на амбиција само ако и самите согоруваме за кариерата. Но, стручњаците сугерираат спротивно: да се биде добар пример не значи нужно да се глуми страст кон здодевна работа.

Покажувајќи им на децата дека работата е финансиска нужност, но дека таа не мора да ја дефинира суштината на човекот, родителите всушност ги едуцираат децата за попремислен и послободен живот. Отворениот разговор за тоа дека работата се работи за пари, а дека вистинската енергија и смисла се чуваат за семејството, хобијата и слободното време, го ослободува вработениот од огромен притисок. Кога ќе престанеме да очекуваме корпорацијата да нè исполнува, престануваме и да се разочаруваме.

Извор: Гардијан